The End of Little Miss Perfect

During her childhood she would love to draw. She could sit for hours and hours in the garden of her family home and just draw. She drew flowers, houses, people. But she didn’t draw out of her own imagination as a lof of other children did. Where most children would love to create something new while drawing, she wanted to copy reality and she would only draw things that existed and she could see around her. Where other kids drew fantastic flowers that could only exist in one’s imagination, she wanted to create an exact copy of the one that was growing in her back yard. With a real rose lying in front of her, she would draw for hours. Hours on end. Not because it was that difficult to draw a flower *she could easily draw one in a few minutes* but because hers had to be an exact copy of the original. And in that process she would waste paper after paper, ‘cause if it didn’t match the real flower to the fullest extent possible, she would toss her drawing away. If the position of the petals wasn’t exactly the same or if the colors didn’t fit together, if it didn’t reach perfection as nearly as possible:  she would consider it as flawed and bad drawing. And even when she did finally finish, she was never truly content with her result. Even if others would compliment her work and praise it: to her the imperfections would always stand out.

This striving for the perfect drawing, the perfect copy of the rose in her back yard, was actually a sign of a pattern that would come back in all other aspects of this young life. Little Miss Perfect had been born.

During her teenage years Little Miss Perfect was a busy and sociable person and besides school she had a number of other activities which she engaged in: from playing volleyball, to learning to play music, acting, … And as her name so clearly states, she tried to be the best in all of them. Being good at it wasn’t enough, she had to be the best. Or at least in the top 3. Unknowingly she would put herself this way under loads amounts of pressure. Pressure that wasn’t coming from her family, or her friends, or from teachers. But from herself. This created in her young mind a world in which there were only two options in life: pass or fail. And even more extremely put: be the best or be the worst. And give up when you can’t be the best.

So she loved acting and did for several years, ‘cause she felt she was really good at it. But she stopped playing volleyball after a few years, ‘cause she felt she wasn’t that athletic and most of her teammembers were better than she was. So she saw no point in continuing or putting much effort and eventually gave up entirely.

So in school she would excell in languages, but she would fail badly in mathematics. So she saw no point in continuing or putting much effort and eventually gave up that subject entirely from the moment she graduated.

But gradually grew an anxiety in Little Miss Perfect’s mind. Her striving for perfection created a fear. The fear of failure.

So in reality…

She hated to go to the weekly volleyball match and desperately hoped that her coach wouldn’t let her play, ‘cause she feared to make mistakes when she was out on the field and let her team down. So she quit ‘cause she was afraid to fail.

She once skipped one day of high school ‘cause she was terrified to fail a difficult test of mathematics. She was so scared to not succeed that she actually fell ill just by the bare thought of it. She would rather give up than having to face a possible Fail on her test. So she quit ‘cause she was afraid to fail.

But the worst was still to come. She reached the peak of that fear in her first year in University. The first examperiod was so stressfull for her that near the end she couldn’t sleep, she couldn ’t eat and she fell sick just seeing the size of the books she had to master. She had to take medication to calm down and her parents actually had to *force* her to take her last exam. The anxiety of failing had taken a complete hold of her.

Eventually she ended up leaving University altogether, ‘cause it fed her fear of failing to that extent that she wasn’t even able to study anymore.

Although leaving University and the biggest fear of failing behind, the striving for perfection wouldn’t let go of her. At University College she actually succeeded in graduating as one of the top 10 best students, so although her fear of failing was overruled in this part of her life, she would still avoid activities in which she didn’t excell at all costs. Or in which she feared she wouldn’t excell. But altogether Little Miss Perfect was silent. But she didn’t leave.

When in later years she was successful on a professional level, the striving for perfection started to infect other areas of her life without her even noticing it. It would start to affect her relationships with other people. To her friends she tried to be the best friend, to her spouse she tried to be the best wife, to her family she tried to be the best daughter/sister/niece. But what she didn’t realize is: human relationships are in definition flawed. ‘Cause humans are flawed and are bound to sometimes hurt each other and are bound to FAIL each other from time to time.

At that time she couldn’t understand that yet, so Little Miss Perfect failed. Over and over again, she failed. And she felt dissappointed. In those around her. But most of all in herself. ‘Cause not only did the people around her show her they weren’t perfect, they taught her the biggest and also most hardest lesson she had to learn: that she wasn’t perfect and would never be. In her quest for perfection her striving to be the best, actually brought out the worst in her.

So Little Miss Perfect decided that if she wanted to avoid further heartache and dissappointment in the future, something would have to change.

Instead of trying to be perfect and making her life perfect, she started to realize that this life isn’t supposed to be perfect. This life, this world and she herself as a human being are nothing more than created beings. And what is inherent to something which is created? That it’s inherently flawed.

In trying to draw the perfect flower as a little girl, her *created* flower would never meet the standards of the perfect original, no matter the effort she put in trying to make it so. But today she realized even the original isn’t perfect. ‘Cause after she plucks a flower and some days pass, the petals will fall and the flower will wither. Uncovering the fact that it wasn’t perfect to begin with and it wasn’t supposed to be. This world isn’t supposed to be perfect. That’s why in Arabic this world and this life is called ‘dunya’: *the lower life*. An imperfect life.

But behind the imperfections of this world lies the perfection of it’s Creator and a world that is indeed perfect: *Jennah*. Paradise.

In dealing with her own imperfections she learned that perfection only exists with God. And it’s only after Little Miss Perfect accepted her own insignificance as being a part of the creation that she realized the magnificence of the Creator. It’s only after realizing that this life was never supposed to be perfect, she could accept her own imperfections. She realized she didn’t have to be Little Miss Perfect. She could just be herself. She could be *me*.

So instead of wanting to be *the best*, she will just continue to try *her best*.

Instead of wanting life to be perfect in this world, ‘dunya’, she will strive for that perfect life in the next, ‘Jennah’.

‘Cause in the end it’s not her perfect deeds or her perfect behaviour or her perfect heart that will allow her to enter into that perfect world of Paradise. And God knew that from the beginning. That’s why His Prophet (peace and blessings be upon him) told us that even he, as the best example to human kind, would not enter Paradise by his deeds. Even if they were perfect!

The perfect world isn’t entered through being perfect, but by God’s grace only. And by accepting that perfection is only found with Him and nowhere else…

Embrace the fall (Poem)

Don’t try to stand,

When life knocks you down,

Don’t reach out your hand,

In your way to the ground.

*°*

Embrace the fall,

Breathe in the air of defeat,

While on that stone-cold flour you crawl,

To seek out that which you desperately need.

 *°*

For it’s only in this place,

That you will learn,

The power of His Grace,

That you after all still earn.

 *°*

Broken on the ground,

Shattered to your core,

That’s how humility is found.

And His Forgiveness even more.

 *°*

So embrace the fall,

You will rise higher if you do,

‘cause He answers the caller when he calls,

and always pulls him through.

Heimwee naar Huis

Pic by JM Barclay.

Thuis.  Wat is een thuis?  Wanneer voelen we ons thuis?  Nu ik mijn ‘oude’ thuis, in mijn ‘thuisland’, achtergelaten heb voor een nieuwe ‘thuis’, in een ver land, werd het tijd om even stil te staan bij de vele betekenissen die dit woord voor mij in zich draagt.

Het is een woord dat voor mij uit een heleboel verschillende lagen bestaat en als ik het oproep, denk ik niet louter aan één plek. Door de jaren heen heb ik immers op verschillende plekken een ‘thuis’ gevonden. Of gemaakt. Wanneer thuis als kind bij mama en papa was tussen de Nossegemse velden kreeg het jaren later een extra dimensie en werd ‘thuis’ ook op kot in studentenstad Leuven.

Maar ook tussen de Egyptische piramiden voelde ik me thuis en na ettelijke keren in het Leuvense verhuisd te zijn, werd Leuven in z’n geheel  een beetje thuis. Mettertijd werd ik me steeds bewuster van dit concept en vond ik het zelfs vreemd om ‘thuis’ te gebruiken in een doodgewone zin als ‘Ik ga naar huis’.

‘Waar is dat dan?’, vroeg ik me af. ‘Is thuis nu hier of daar? Is dit appartement waar ik nu woon, eet, slaap en waar ik de gordijnen heb opgehangen met het rode retro-motiefje mijn thuis geworden?’

Dus als ik op bezoek ging bij m’n ouders zei ik niet langer ‘Ik ga thuis op bezoek’, maar werd het: ‘Ik ga op bezoek bij mama en papa’, maar tevens vond ik het vreemd om na een bezoekje aan een vriendin te zeggen ‘Het is tijd om naar huis te gaan’, want was de plek waar ik de sleutel van in m’n handtas had zitten nu mijn ‘thuis’ geworden?

Bij mijn zoveelste vertrek naar mijn nieuwe ‘thuis’ viel het me niet zwaar om de deur van mijn oude ‘thuis’ dicht te trekken. Betekent dat dan dat het niet écht mijn thuis was? En kan deze nieuwe plek mij dan überhaupt een echte thuis bieden?

Als cadeautje had ik van een goede vriendin voor mijn vertrek een hanger gekregen met het opschrift ‘Home sweet home’. Dus het is hier dan toch een beetje thuis. Dankzij de hanger. Maar misschien is het dat binnen zoveel tijd niet meer en is thuis weer ergens anders en neem ik de hanger met het opschrift daar weer mee naartoe? Kan ik me dan op meerdere plekken tegelijk ‘thuis’ voelen? Aangezien er voor het woord ‘thuis’ geen meervoud bestaat, denk ik dat ik geen meerdere ‘thuisen’ kan hebben. Taalkundig gezien alvast niet.

En toch… Het besef dat ik op zovele plekken een thuis heb gevonden en nog zovele plekken kan ontdekken die een thuis zouden kunnen zijn, leert me misschien net wel dat een mens zich overal thuis kan voelen. ‘Thuis’ is dan een plek waar je lang genoeg hebt gewoond om je vertrouwd te maken met de omgeving en je er goed te voelen.

De hele wereld is dan een potentiële ‘thuis’. Overal is ‘thuis’. Maar als er overal een ‘thuis’ te vinden is: kan ik ‘thuis’ dan ook missen? Kan ik dan heimwee hebben? Want waarnaar zou ik heimwee hebben als ik toch al ‘thuis’ ben?

Kan ik overal ‘thuis’ zijn en er toch naar verlangen om ‘thuis’ te zijn?

Ik ben er zeker van van wel. Maar het is niet de heimwee naar de vrienden die daar, waar ooit een thuis was, zijn achtergebleven, toen ik een nieuwe ging zoeken. Het is niet de heimwee naar de wasverzachter die mama vroeger gebruikte en waardoor mijn kleren zo fris roken. Of de heimwee naar die ovenschotel met witloof en hesp die niemand anders zo lekker kon maken. Het is niet de heimwee naar ‘die goeie ouwe tijd’. Het is een diepere heimwee. Het is de heimwee van de ziel. En waar die ziel ook is ter wereld en waar die ook ‘thuis’ is, de ziel draagt een diepgaand gevoel van heimwee in zich mee.

Deze wereld is immers eigenlijk geen thuis. En dat besefte ik diep van binnen eigenlijk al bij mama en papa daar tussen de Nossegemse velden. Hoe meer ik rondtrok op deze wereld en steeds meer plekken als ‘thuis’ beschouwde, hoe meer ik besefte dat er eigenlijk geen ‘thuis’ te vinden was. Toch niet echt. Er is maar één ware Thuis, maar die is onvindbaar in dit leven:

“Maar zij die geloven en de deugdelijke daden doen, zij zijn het die in de tuin thuishoren; zij zullen daarin altijd blijven.” (Qor’aan 2:82)

Dat is Thuis. De enige échte Thuis. Bij God. Want dat is de enige ‘Thuis’ waar er geen heimwee zal zijn. Waar ik niet zal verlangen naar iets anders of waar ik iets zal hoeven missen. Dat is de enige plek waar ik niet op zoek zal gaan naar iets ‘beters’. Want beter is daar al.

Als ik denk aan ‘thuis’, dan denk ik aan Gods tuin. En zo lang ik in deze wereld vertoef zal ik altijd de heimwee in mij dragen naar mijn echte Thuis. Maar dat gevoel van heimwee werkt niet verlammend, integendeel: het is mijn drijfveer. Het herinnert mij er elke dag opnieuw aan dat deze wereld slechts tijdelijk is en dat elke dag een stap dichter is op weg naar Huis. Dat is immers Thuis voor ieder van ons.

“En het hiernamaals is zeker beter voor jou dan het wereldse leven.” (Qor’aan 93:4)

When I Pray (Poem)

When I pray…

I only call out One Name.

Of Him who deserves all praise and all fame.

At this moment I realize that none is His equal, none is the same.

And I’m left by myself, humbled and ashamed.

When I pray…

I try to bow down as deep as I can,

For no just ruler, nor king or man,

But for the One who was there when time began,

And organizes everything according to His plan.

When I pray…

I feel so insignificant, so small

When I'm standing in front of the Most Powerful of all

And I hope He'll hear my desperate call

To pick me up after every downfall.

When I pray…

I try to express my gratitude in so many ways.

And I search for the most beautiful words of glory and praise.

In this moment I feel showered by His Grace,

And hope grows te be amongst those who will one day behold His face.

When I pray…

I try to pray as if it’s my last,

For time is running out and days pass by so fast,

So when on that Day and in front of my Lord I will be asked,

I will not regret my past…

Mijn 'PrayerPurse'

In de naam van God, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle.

28 januari 2013

Samen met vriendinnen een onbekende stad verkennen. Een uitje met je man. Op bezoek bij familie of zusters. Of gewoon gezellig op stap gaan. We doen het allemaal wel eens graag en mijn eigen agenda staat vaak vol met allerlei leuke trips en bezoekjes. Als moslima willen we echter wel dat waar we ook zijn we ons gebed (op tijd!) kunnen doen. We proberen al vaak onze uitjes te plannen rondom de gebeden, maar zeker in de wintermaanden wanneer de gebeden snel op elkaar volgen, bidden we vaker ‘op verplaatsing’. Als we dan al een geschikte plek hebben gevonden om te bidden, stelt zich vaak een ander probleem: we moeten onze wassing opnieuw doen… En dan worden we vaak geconfronteerd met enkele hindernissen: in WC’s op verplaatsing is er immers meestal geen kraantje te vinden, een proper handdoekje vaak ook niet. Hebben we dan toch onze wassing kunnen doen, dan stellen er zich weer enkele andere praktische ongemakken: in welke richting moeten we bidden en waar?

Een vriendin van me bracht me daarom op ’n idee: als ze bij me op bezoek kwam en haar wassing wilde verrichten, nam ze steeds een handdoekje uit haar handtas. Dat handdoekje nam ze overal met zich mee, wist ze me te vertellen. ‘Handig!’, dacht ik. Hoewel het aangeraden is om je na het doen van je wassing niet helemaal grondig af te drogen, is dat op het werk of als je ergens op bezoek bent niet zo praktisch. Ik was het reeds gewoon om zelf in m’n handtas steeds vochtige toiletdoekjes mee te nemen, dus misschien moest ik zo’n klein handdoekje er maar bij steken?

Uiteindelijk bracht dat me op het idee van mijn eigen ‘PrayerPurse’ (Gebedshandtas)! Een zakje dat ik in mijn handtas kon steken met enkele spulletjes in die me het bidden op verplaatsing een stuk makkelijker zouden maken. Hieronder lijst ik even op wat er zoal in mijn ‘PrayerPurse’ zit. Let wel: dit is niet geschikt voor kleine handtassen. ;-)

Mijn ‘PrayerPurse’ bestaat uit een zakje dat ik kan toetrekken. Ik heb gekozen voor een fleurig  reiszakje en dit stop ik erin:

1)   Vochtige toiletdoekjes (Grote pakjes kan je praktisch in elke supermarkt vinden, maar van bij Action heb ik een kleine variant, ideaal voor mijn ‘PrayerPurse’)

2)   Klein handdoekje (Bij Hema, Wibra)

3)   Reispotje Nivea: want zeker in de wintermaanden krijg ik een droge huid als ik meerdere malen per dag de wassing verricht, dus smeren is geen overbodige luxe!) (Bij Kruidvat)

4)   Gebedskompas: wel even op voorhand opzoeken hoe je dat precies moet gebruiken en op hoeveel graden de stad die je gaat bezoeken, zich bevindt.  (Bij praktisch elk islamitisch (boeken)winkeltje)

5)   Plastieken reisgebedstapijtje, want een gewoon gebedstapijt past écht niet in mijn handtas en zo’n plastieken neemt praktisch geen plaats in! (Gekregen van een vriendin uit Caïro, maar ik denk dat je ze in de meeste islamitische (boeken)winkeltjes wel kan vinden)

Een flesje water is ook altijd handig om bij te hebben voor als je echt nergens in de buurt een kraantje hebt en zo blijft je waterverbruik tijdens het verrichten van de wassing ook beperkt, twee vliegen in één klap!

Met mijn ‘PrayerPurse’ zijn niet alle, maar toch al een deel van de praktische struikelblokken weggewerkt als ik op pad ga en kan ik met een gerust hart de deur uit om toch overal en altijd, insha’Allah, mijn wassing en gebed te kunnen verrichten! Insha'Allah, brengt het ook jullie op ideeën!

Signs (Poem)

In the moon and the stars,

Who lighten the world at night,

In the sun,

Who cares for us during daylight.

In the mountains,

Reaching up so high,

In the birds,

Who travel swiftly across the sky.

In the trees,

Standing firm on the side of the road,

In the sea,

With such strength it can carry any boat.

In the rivers,

that take us to places unknown,

In a flower,

That from a tiny seed has grown.

In this creation,

There are signs to be seen,

A story to be read,

About the world of the Unseen.

So open your eyes,

Don’t pretend to be blind,

And read those signs,

God has given to mankind.

And ask yourself,

How much more signs do you need

To realize

Believing in One Creator is the true creed?

Moraal van een verhaal: Joenoes (Jonah) en de walvis

National Geographic.

Januari 2006. Blokperiode. Een dikke blauwe ringmap ligt open op het bureau voor me. De titel van de cursus leest ‘Archeologie en kunst van de vroegchristelijke wereld’. Een blik op de klok vertelt me dat het reeds 20u ’s avonds is. Nog enkele bladzijden en dan kan ik de cursus dichtklappen tot morgenvroeg. Nog enkele fresco’s en olielampjes bestuderen. Eén van de fresco’s toont een beeld dat ik al vaker in mijn cursus ben tegengekomen. Een man in een walvis. Dit is een makkelijke! De profeet Jonah en de walvis! Grinnikend denk ik terug aan de droge manier waarop professor Provoost met dit Bijbelse verhaal probeerde de aula te animeren…

Januari 2013. Het verhaal van de profeet Jonah of Joenoes (vrede zij met hem)  zou niet slechts een stukje lectuur blijven uit mijn cursus van de universiteit. Met mijn neus in de boeken begreep ik noch de diepere betekenis van het verhaal, noch de reden dat anderen het zo nodig hadden gevonden om in het verleden dit verhaal te laten herleven op steen, hout en klei. Het verhaal dat ik zo vaak tegenkwam in mijn studieboeken en door christenen doorheen de eeuwen werd afgebeeld in kerken en kathedralen, op fresco’s en schilderijen, zou voor mij enkele jaren later, vandaag, een bron van inspiratie blijken te zijn.

Joenoes (vrede zij met hem) was net als Moesa (Mozes), Soelayman (Salomon), Dawoud (David) (vrede en zegeningen zij met hen allen) en vele anderen een belangrijke profeet van zijn tijd.

‘Ook Joenoes behoorde tot de gezondenen.’ (Qor’aan 37:139)

Joenoes (vrede zij met hem) had van God de opdracht gekregen om aan zijn volk de boodschap te verkondigen van het geloof in één God. Joenoes deed wat hem door God was opgedragen, maar de mensen gaven geen gehoor aan zijn boodschap. Zijn volk wilde niet naar zijn oproep luisteren. Razend door de reactie van zijn medemensen, vluchtte Joenoes weg uit de stad. Hij gaf het op en wilde de opdracht die God hem had gegeven niet meer uitvoeren. Het had immers toch geen zin?

Joenoes vluchtte naar een schip en vertrok op zee, ver weg van zijn stad en zijn volk. Er brak echter een zware storm los op zee en de bemanning van het schip moest een beslissing maken om ervoor te zorgen dat ze niet allen zouden omkomen… Het schip was te zwaar en om dit probleem op te lossen moest er iemand het schip verlaten. Ze besloten om lotjes te trekken en Joenoes kwam er als pechvogel uit: de bemanning gooide hem overboord en Joenoes belandde in het woelige water van de zee.

Joenoes dreigde te verdrinken en net als hij dacht dat zijn lot reeds bezegeld was, werd hij opgeslokt door een grote vis. Een walvis. In de buik van de walvis zonk Joenoes dieper weg in de oceaan.

De wanhoop was nabij. Inktzwarte duisternis. Op de bodem van de oceaan is er immers geen licht. Verlammende eenzaamheid. In de buik van de walvis was Joenoes immers alleen. Er was geen mens in de verre omtrek te bespeuren die hem zou kunnen helpen.

Dit was het. Joenoes’ lot leek bezegeld. Geen wapens om zich te verweren. Geen reddingsvest, geen boot. Geen mensen of dieren om hem uit deze benarde situatie te redden.

Of toch? Wanneer alles hem ontnomen was en hij niet meer kon steunen op de schepping om hem te redden, realiseerde Joenoes zich dat alleen de Schepper hem een uitweg kon bieden. Op dat moment besefte Joenoes dat Diegene waar hij voor vluchtte, de Enige was die Hem uiteindelijk kon redden.

‘En hij riep in de duisternis:

“Laa ilaha illa anta subhaanaka, inni kuntu min adh-dhalimeen”

‘Er is geen god dan U. U zij geprezen! Ik was een van de onrechtplegers.’…

God aanhoorde de smeekbede van Joenoes, aanvaardde zijn berouw en redde hem uit de buik van de walvis.

…’Toen verhoorden Wij hem en redden hem uit de nood. Zo redden Wij namelijk de gelovigen.’ (Qor’aan 21:87-88)

God liet de vis Joenoes aan wal brengen. Hij spoelde aan op een verlaten plek, maar uit Zijn genade liet God een plant groeien over Joenoes om hem schaduw te bieden.

‘Wij wierpen hem toen, ziek als hij was, op een onbegroeide plaats. En Wij lieten boven hem een pompoen-plant groeien.’ (Qor’aan 37:145-146)

Geborgen in Gods schaduw na de verschrikkingen van zijn reis, besefte Joenoes dat hij zijn opdracht, hem door God gegeven, niet had mogen opgeven en nog steeds moest volbrengen.

Met hernieuwde moed keerde hij terug naar zijn stad en dit keer aanvaardde zijn volk de boodschap, die hij predikte.

(…) Toen zij tot geloof kwamen hieven Wij de bestraffing van de schande in het tegenwoordige leven van hen op en Wij gaven hun een tijdelijk vruchtgebruik.’ (Qor’aan 10:98)

Niet alleen Joenoes, maar ook zijn volk werd van Gods bestraffing, hun ondergang, gered.

Hoewel ik dit jaren geleden reeds een wonderbaarlijk verhaal vond, heb ik vandaag pas geleerd welke boodschap dit verhaal uitdraagt. Uit dit verhaal kunnen we vele lessen trekken, maar voor mij is de moraal van het verhaal dat het soms nodig is om de bodem van de zee te bereiken, voor we echt kunnen zwemmen.

Soms is wat God op ons pad heeft gebracht, te zwaar om te dragen en vluchten we weg. En dan moeten we soms, net zoals Joenoes, zinken tot op de bodem van de zee in de buik van de walvis. Soms moeten we, net als Joenoes, al onze bezittingen verliezen. Soms moeten we, net als Joenoes, helemaal alleen komen te staan, afgesneden van onze medemens. Zodat we ten volle beseffen wat we lang daarvoor al hadden erkend: dat er maar één God is en dat Hij de Enige is die een uitweg kan bieden, in welke benarde situatie we ons ook bevinden. Dat Hij de Enige is die, als wij in het aardedonker en verlaten door anderen in de buik van de walvis zitten, ons nooit zal verlaten. God is er immers altijd om onze smeekbeden te aanhoren. Als wij onze eigen zwakte erkennen en berouw tonen. Als wij ons oprecht tot Hem alleen keren en de betekenis van tawheed beleefd hebben tot in ons diepste zijn, dan zal Hij ons een oplossing aanreiken. Dan zal God ons weer veilig aan wal brengen.

“Laa ilaha illa anta subhaanaka, inni kuntu min adh-dhalimeen”

‘Er is geen god dan U. U zij geprezen! Ik was een van de onrechtplegers.’

Bronnen: www.bijbelenkoran.nl